Zoals elke chase, begint het met het verzamelen van de nodige gegevens. De kaartenbak opentrekken en pinpointen van de locatie. Wat duidelijk was, is dat je er zo vroeg mogelijk bij moest zijn omdat de cellen mogelijk vormden tot MCS. Nadeel is dat je dan geen structuur meer ziet of bliksem door de hoeveelheid aan water om de bui heen. Eigenlijk was het de bedoeling naar Luxemburg te gaan om daar de boel op te wachten. De onstabiliteitskern lag in dat gebied. Een paar uur voor vertrek kijk je nog even de laatste run, en bevestig je dat de kans iets verder westelijk ligt. Een groot probleem wat zich nu al voortdeed was de buiigheid in de ochtend. Dat heeft ervoor gezorgd dat de gewenste temperatuur van 20 graden niet bereikt werd waardoor het opkomend systeem later geactiveerd werd. Met de bui die in Frankrijk al de nodige activiteiten had op de korrel vertrokken ik en Menno ( mijn 12 jarige zoon ) richting Bastogne.

Met de bui die in Frankrijk al de nodige activiteiten had op de korrel vertrokken ik en Menno ( mijn 12 jarige zoon ) richting Bastogne.

Op naar Bastenaken

Na 90 minuten rijden met de nodige vertragingen kwamen we aan bij Bastogne, We hadden een mooie plek gekozen op een heuvel. Daar kon je de bui zien aankomen. Menno streek zich neer in het gras en ik verzorgde de lunch. Havermoutpannenkoeken. Straks hadden we immers geen tijd meer om te eten. We konden wel de potenciele energie zien. De blauwe lucht verdween langzaam en de stratusvorming begon te ontwikkelen. Toen ik de radar erbij wilde pakken kwam ik tot de conclusie dat sommige radaren niet naar behoren werkte in ons gebied. Iets wat we zeker moeten uitzoeken voor de volgende trip. Blind chasen is niet handig en ook nog eens gevaarlijk. Ik heb dus Lightningmaps erbij gepakt en Kachelmann wat net t randje kon meepakken. Daarop bleek dat de bui die in Frankrijk een tornado op de grond had gezet iets westelijker van onze positie uit zou komen. Waarop ik besloot naar Rochefort te rijden. Ondertussen hielden Patrick Defeche en Ronald me op de hoogte. Hun waren ook onderweg naar Neufchateau.

VAN BASTOGNE NAAR ROCHEFORT

Als er iets vervelend is, is dat wel dat je niets kan zien. Dat betekend dus dat je visueel op pad moet gaan in samenwerking met de laatste beelden die je op de radar hebt gezien. Je zit in een bergengebied dus je moet goed gaan opletten hoe je gaat rijden versus de trekrichting van de buien. Patrick gaf me nog een hint om te vertellen waar hij was waarop er een flinke wallcloud te zien was. Hierbij besloot ik naar Rochefort door te rijden en uit de neerslagzone te geraken. Met succes want buiten Rochefort zag ik dit uit de bergen opdoemen. Dan opnieuw naar de map kijken en zien of je deze bui kan passeren en hem nog een keer vastleggen. Bij de laatste foto boven een viaduct de laatste foto gemaakt voor hij richting Helaas ging het daar mis. Ik miste een afslag waardoor ik hem kwijt raakte. Echt heel jammer want nog geen 50 km verder heeft deze zelfde bui in Namen een ravage veroorzaakt.

WE GAAN RICHTING ESHWEILER

Beetje verward door de situatie zijn Menno en ik doorgereden naar Eshweiler. Want Sven en Lynette van Vortex stonden op ons te wachten en het onweer dat langzaam dichterbij kroop. Het was toen al snel duidelijk dat het om een paar bowecho’s ging en 3 supercells. Waaronder een een HP SC bleek te gaan worden. Bizar voor het tijd van het jaar. Hiervoor moesten we een flinke inhaalslag maken. We kwamen langs Aachen en toen konden we de flitsen al goed waarnemen. Gelukkig was de bui achter ons en wisten we dat we de bui bij Eshweiler konden oppikken. Sven had zich inmiddels verzameld samen met Twentechasers, Patrick en Silvio in Julich. Ok een stukje verder rijden nog. Het was het dan ook wel erg waard. Aangekomen de spullen uitgeladen en van de bliksemshow genoten.

Prachtige shelfcloud met een CC ontlading bij Eshweiler

Na een half uur genoten te hebben van de show begonnen we toch wel een beetje zenuwachtig te worden van de structuren die we zagen opdoemen en het radarbeeld wat we via Kachelmann konden zien. Er was een Bow zichtbaar en 3 supercells. Allemaal kwamen ze onze kant uit. We hadden ons zo ingegraven dat we eigenlijk precies goed stonden. Maar er zat zoveel potentie in de lucht dat 2 van deze Sc’s zonder waarschuwing gewoon konden rightmoven en zaten wij onder de hagelkern. Of erger! En dat was niet de bedoeling. Hierop besloten Sven en ik dat we de groep op de vaste weg wilde hebben, voor het geval dat het mis zou gaan. We hebben ons iets verder gesitueerd wat direct aansloot op de grote weg. Inmiddels was iedereen weer druk bezig met fotograferen en filmen terwijl Sven en ik de radar in de smiezen hield. De bui ten oosten van ons kreeg een rotatiemelding. Dat idee hadden we al gezien de inflow band gewoon goed zichtbaar was. Ook de steeds groter wordende wallcloud en de draaiende beweging van deze cel kenmerkend aan de strepen. De 3 grote windturbines die niet meer wisten welke kant ze uit moesten draaien. Continue op de rem, draaien en weer op de rem. Wind veranderde constant. Neerslag hebben we heel even gehad, een paar druppels meer niet. Dan het kippevel moment. Het afgaan van het luchtalarm. Jankend kon je de sirene over de groeve horen galmen tussen het gedonder door. De SC die steeds grotere vormen aannam was serious business! We zagen de steeds grotere wallcloud opdoemen in het bliksemlicht. Steeds verder zakkend en je zag de flarden fractus in de rondte zwaaien. Iedereen dacht hetzelfde, dit is gewoon een poging tot het  vormen van een hoos. De wallcloud heb ik duidelijk op foto, dus ik neem contact op met Skywarn Nederland en geef de melding wallcloud oost van Julich. Weer draaide de wind. Dit keer was het duidelijk. Nu kwam de bak met wind op ons af. We moeten nu in de auto. Terwijl iedereen druk bezig is met de spullen inladen slaat er op een halve km een CG+er in. Direct de knal en iedereen had door dat we nu een veilig onderkomen moesten gaan zoeken. Net in de auto gestapt kregen we te maken met flinke zijwinden en een hoop geknetter! Toen 10 minuten later het zicht relatief beter was heb ik besloten naar huis te gaan. Menno was ook erg moe. Het was dan ook half 1 snachts. De rest wilde ook naar huis. Dus hebben we hier afgesloten met zijn allen. Op de terugweg had ik eigenlijk ook wat foto’s moeten maken. Want we kregen nog politiebegeleiding op de snelweg naar Nederland. Op de A44 bij Aldenhoven lagen halve bomen verspreid over de snelweg. De brandweer was druk bezig deze in stukken te zagen. De politie heeft me toenslingerend over de A44 begeleid. Bijzonder!